Saturday, November 18, 2017

Гого сэтгүүл

МИАТ-ын энэ сэтгүүлд дуртай байж билээ. Билээ ч гэж дээ одоо ч дуртай л даа. МИАТ-р ойрд тоож үйлчлүүлээгүй болохоор, энэ сэтгүүлийг унших боломж гарахгүй байсан хэрэг.

Тоож үйлчлүүлэхгүй гэдэг нь байна шдээ, арай л үнэтэй байгаад байна. Ард иргэдээ бодох хэрэгтэй, үнэтэйнхээ хэрээр үйлчилгээ сайтай юу гэвэл бас л эргэлзээтэй. Гээд бичвэл их юм болно оо. Бас зарим нэг хүмүүст загнуулж ч мэднэ. Загнуулахаасаа өмнө хэлчихье, таван зоос нь цуглаж өгөх... байна л дээ. Цэг тавьдаг нь муу ёр гээд сүүлийн гурван үсгийг бичээгүй шүү. Хэ хэ.

Манайхан чинь хүн загнахдаа их гаргуун юм билээ шд. Аягүй л бол шар айрагны шилээр толгойн дундуураа түс хийлгэж магад. Хэ хэ.

Нэгэн мундаг сэнпай авчирч өгөөд. Ойрд уншаагүй байсныг ч хэлэх үү. Хажуугийнх нь жимсэнд ч бас дуртай гэж.

Мундаг хүний ярилцлага уншаад, сэтгэл нэг л сайхан байлаа. Монгол минь ийм л хүмүүсээ, бөхөөс, морьноос бусад оюунлаг зүйлээ дэмжмээр тэ.

Бас Д.Одсүрэн гээд балетчны тухай байна. Яаа тэр бие хаа бас л хамаг биеийн сэрэл хөдөлмөөр. Хөл мөл, гэдэс мэдэс гээд л. Ха ха. Том хүний юм ярьчихлаа. Ингэхэд байна шдээ, монголчуудтайгаа хэд хоног явахад л чих алт болно, сүүлд нь өөрөө 2 дугаар сувгаар ойлгодог болно, энэ сэдвээр ярьдаг болно. Ха ха. Гэхдээ би тэгж ярих авъяасгүй юм билээ. Ээрч муураад хэл ам эвлэхгүй...

Бага байхад бүжиглэдэг банди нар нэг тийм туяхан согоо шиг харагддаг байлаа. Алхаж гишгэж байгаа нь, ярьж байгаа нь гээд л.

Энэ удаагийн хүмүүс харьцангуй гайгүй, 2 дугаар сувгийн зүйл ярихгүй, учир нь дандаа хүүхнүүд  учир. Хи хи.

Юу ярьж байлаа? Аан тийм, балетчин. Одсүрэн харин эрэгтэйлэг юм билээ. Зургийг нь хараад л дүгнэсэн хэрэг шүү.

Мөн сэтгүүлийн сүүл хэсэгт гардаг өгүүллэг, тууж, шүлэг нь таалагддаг юм. Энэ удаад Б.Ойдавын шүлэг, С.Эрдэнэ гуайн өгүүллэг нийтлэгдсэн байлаа. Блогтоо хуулж бичнэ ээ.

Амралтаа сайхан өнгөрөөгөөд, нэгдэхэд эрч хүчтэй ажилдаа марш...

"Шар"хан доктор минь

Суугуул муж даяараа эх орныхоо шархан докторыг магтаад, сурталчлаад авсан шүү.

Олон олон ажилтай давхцаад, хажуугаар нь мартах өвчин давхцаад явсан байна лээ. Ажлын хүн сануулж, дараагийн дугаарт болох уу гэхээр за гэчихээд жаахан уужирснаа, гэнэт нэгийг санаад.

"3 сард гэхээр юу бичих билээ? Ямар сэдэв байгаа билээ?" гэж бодсоноо шууд л хариуцсан хүн лүү нь утасдаад

-Нэг мундаг доктор байгаа юм аа. Монгол хүмүүс бүгд мэднэ. Их алдартай. Олны хайр хүндэтгэлийг хүлээсэн.
-Хөөх, наадах чинь их сонирхолтой юм байна, за тэгвэл нэг заваараа бичээд мейлдчихээрэй.

Ингээд л би чинь мундаг "шар"хан доктороо магтан дуулаад явуулчихсан. Доорх зургийн хамт.
Монгол явахдаа заавал аваарай, японд ч бас зарагддаг, авч уугаарай энэ тэр гээд л бичив. Дараа ажлынхандаа авч ирнэ ээ л гэчихсэн байгаа. 

Өвлийг өнөтэй давах бэлтгэл хангагдсан байгаа биз дээ. Бэлэглэсэн хүмүүстээ баярлалаа. Жил бүрийнхээ ургацынхаа дээжээс явуулдаг ээж аавдаа баярлалаа. Ирэх жил ч болгоогоорой...

Friday, November 17, 2017

Гацуурхнаа засъя дөө

Хүүе цаана чинь, энд тэнд гацуур мод. Сэтгэл өөрийн эрхгүй догдолж энэ тэр. Гэм нь хүний урманд цасны үнэр алга.

Гэхдээ цас ч нэг орохоороо гамшгийн хэмжээнд ордог болчих гээд санаа зовоогоод байна аа. Энэ оны 2 сард орсон цаснаас болж яалаа даа. Дахин тэгж орвол ч...

Энд тэндхийн гацуур модны зураг дарсан шиг л явж байна шд. Гэрийнхээ гацуурыг томруулдаг юм билүү гэж бодсон оо, зөө зөө шуналаа дарах минь, шунал ихэдвэл шулам болно шүү гэж өөртөө хэлчихээд л гунханхан сэлбэлзэж байна даа.
Оронгуут л ингээд угтахаар яасан байх уу?
Зочид буудлын лоби. Энэ удаагийн буудал дажгүй шүү. Өглөөний хоол бас л хөвсийлгөх шинжтэй. Өөртөө буруу өгөлгүй буудлын хоолонд л буруугаа чихчих санаатай цаадах чинь. Хэ хэ.

Шинэ жилийн бэлэг юу өгөх үү? авах уу? гэж энд тэнд шивэр авир гэсэн улс. Санта өвөө минь хааяа ч болов томчууд биднийгээ баярлуулж бай л даа. Гуйя.

Зураг хөрөгтэй бичлэг цаанаа л өөр байна шүү тэ. Мартсанаас мал мэнд үү гэж, хааяа нэг сэтгэгдэл бичдэг журмын олон нөхөд минь сайн биз дээ. Та нарыгаа харагдахгүй болохоор эсэн мэнд байгаа даа гэж санаа зовох юм.

Ер нь нэг агсан тавих цаг болсон шиг байна шүү. Ерөөсөө блогоо хаалаа маалаа гэхгүй юу...

Sunday, November 12, 2017

Гэснээс

11 сард хоёр ч удаагийн минь боорцог хийж зарах арга хэмжээ байсан юм. Хоёуланд нь оролцож чадахгүй ээ. Өөр ажилтай болж таараад. Оронд минь өөр хүмүүс оролцох байх. Нэг нь ч угаасаа нэг оюутан хийж зардаг л даа. Би худалдагчийн үүрэгтэй оролцдог юм.

-Эгч нь энэ жил тусалж чадахгүй нь ээ.
-Өө, таныг байхгүйд яаж зарна аа?

Хамгийн гол нь тэр бүр хийж идээд байдаггүй боорцгоо идэж гэдэс гардаг болохоор. Баяжихдаа ч гол нь биш л дээ. Зарим нэг уншигч маань энэ нээрээ мөнгөнд дуртай гар шүү гэж боддог байх даа. Ха ха.

Ерөөсөө гэртээ багахаан ч болов боорцог хийнэ гээд шийдчихсэн байгаа. Тэгээд хөршүүддээ оруулж өгнө гэж бодож байгаа.

Ажлаа дуусгаж байгаад ингэнэ ээ, тэгнэ ээ гэсэн зүйл ч их байна шүү. Жишээ дурдах уу? Боорцог хийж иднэ. Хуушуур хийж иднэ. Бууз хийж иднэ. Идэхээс өөр ид шидгүй л хүн болох нь дээ.

Охид Санта өвөөгөө дурсдаг нь эхэлчихсэн. Энд тэнд гацуур мод сүндэрлэж энэ тэр. Яасан ч эрт юм. Нээрээ харьж байгаад ёолкоо засах ажилтай юм байна шүү. Сэтгэл хөөрчлөө байна...

Сүүлийн тав зургаан бичлэг тувт зурагтай байж. Өнөөдрийнх зураггүй, жаахан сонин санагдав. Даан ч оруулах зураг алга дөө. Хэ хэ.

Шинэ долоо хоногт нь өндөр амжилт хүсье. Би ч хичээхгүй бол болохгүй чухал өдрүүд үргэлжилнэ. Түр баяртай...

Friday, November 10, 2017

Шавийн бэлэг

Канбож явсан шавь маань түр хугацаагаар харьж ирээд.

Тэмүжин өвөө бид гурав уулзаж жаал хуучлав. Ам уралдаад л ярьцгаалаа. Сүүлдээ миний чөлөөний цаг дуусч байж нэг юм салцгаалаа шд. 2 цагийн чөлөө аваад, цайныхаа нэг цагтай нийлүүлэхээр 3 цаг бүтэн ярьж суусан. Өдрийн хоолондоо даалгачихаж байгаа юм аа, болоогүй.

Канбож явж үзмээр санагдсан гэж. Даанч гэр бүлийнхэн эх орондоо харьж ирсэн нь дээр гэцгээх байх даа.

Хэсэг бүлэг найзууд нь, охин нь гэр бүлтэйгээ очихоор төлөвлөсөн байгаа гэнэ. Охиныгоо гэр бүлтэй нь уриад онгоцны нь зардлыг нь ээж нь гаргаж байгаа гэнэ ээ. Шавь болохоор
-Би бол тийм их мөнгө гаргаж чадахгүй, тэгсэн эхнэр даана гэсэн. Мөнгөтэй золиг чинь.
гэхийг сонсоод айхтар ээж, эхнэр юм даа гэж бодов. Одооноос зөвхөн би л мэддэг данс нээж байгаад, мөнгө хадгалдаг юм билүү. Хэ хэ.
За энэ зурган дээрх улаан өнгийн лаазтай нь Канбож шар айраг. Оройд нь шууд хөнтөрчихсөн, хань ижилтэйгээ тулгаж байгаад. Ккк.

Ногоон таглаатай хуванцар савтай нь наргил модны жимсний ундаа. Би уг нь тос болон хатаасан жимсэнд нь дуртай л даа. Гэхдээ энэ ундаа таалагдаагүй. Гэрийнхэнд маань бас таалагдаагүй. Тэгж байгаад л би л элдэв юмтай хольж барьж байж нэг юм дуусгах байх. Шар цаатсай нь наргил модны жимсний хольцтой жигнэмэг. Таалагдсан, суурин дээрээ л дууссан.

Тэр холоос ийм хүнд хүнд бэлэг авчирсанд нь хайр хүрээд байгаа. Тэгэхэд би яадаг билээ? Хөнгөхөн л зүйл авч явна гээд, архи дарсыг бол хялайлгахаа байсан шд. Ккк

Бас энэ зурган дээрх бичиг байна шдээ, ООКҮН гэж байгаа юм. Канбож хэлээр баярлалаа гэсэн үг. Ерөнхийдөө англи хэлээр ярьдаг гэсэн л дээ. Гэхдээ л Khmer хэлээрээ бас ярьдаг гэсэн.

Шавь тэндээ англи хэлний багштай, Khmer хэлний багштай гэсэн. Мундаг уу? Бас гитар худалдаж авсан гэж байгаа. Монголд байхдаа бас авч байсан шд. Морин хууртай ирсэн шд, айхтар уу?

Канбожид одоогоор чавхдаст үндэсний хөгжим олоогүй л байна гэсэн. Олбол авах санаатай гэсэн шүү, сүрхий байна уу?

Хоёрхон жилийн дотор юу юу ч атгаж ирээд байна даа тэ. Тэгэхэд би энд хэдэн жил боллоо? Юу атгаж вэ? гээд хоёр гар луугаа харж энэ тэр. Ккк

За үг олдож үхэр холдлоо. Түр баяртай, бүгдэд нь амжилт шүү.

Thursday, November 09, 2017

Сонирхолгүй гэнэ ээ

Миний үеийнхэн, надаас дээш үеийнхэн Жюль Вернийг уншиж өссөн тэ. Уншаагүй хүн байж магад л даа.

Тэгсэн одооны хүүхдүүд уншиж эхлээд л шал сонирхолгүй юм байна гээд дундаас нь хаячихаж байна шд.

Зөвхөн өөрөөрөө л жишээ авахад зохиолынхоо гол баатарт дурлаад л, догдлон байж хайртай хүндээ үнсүүлж байгаа хэсгийг нь дахин дахин уншаад л. Сонирхолтой л байсан санах юм.

Элдэв сатаарах зүйл ихтэй болохоороо тэгдэг юм болов уу?

Намайг жаахан байхад юун пс, ухаалаг утас мутастай байлаа. Тийм болохоор номонд л дурладаг байж дээ.

Цаг үе нь ийм болохоор одооны зарим нэг хүүхдүүдийг буруутгах бас аргагүй л юм даа. Ямартай ч сонирхолгүй санагдсаных нь ачаар би нэг шинэ номтой болов шд. Өвлийн амралтаараа уншиж өгнө өө. Зөндөө ном байгаа, нээрээ.

Нэг нэгээр нь зургийг нь орууламз...

Saturday, November 04, 2017

Онгоц хүлээнгээ

Харих гээд онгоц хүлээнгээ.
Үүнийг уншиж дуусгав. Олоон жилийн өмнө уншиж байсан. Их л сүр хүлээж авч байснаа санаад байдаг юм. Харин юм үзэж нүд тайлсны дараагаар уншсан, байдаг л амьдрал, байх л дүр зураг.
Энэ бас л онгоц хүлээх зуур. Хүн романыг уншиж дуусгаад, дараагийнх нь. Монсудараас гаргасан цуврал номнуудыг Үлэмж номын дэлгүүрийн салбараас худалдаад авчихсаан. Арлын оронд номын цагаан буяныг эх орон нэгтнүүддээ дэлгэрүүлж яваа залуусыг дэмжих үүднээс овоо хэдэн цаас төлөөд худалдаад авчихсан. Түүнээс тоочиглож байгаад монгол руу захьдаг байхгүй юу. Хэ хэ.

Урамшуулалд нь Хүн роман, нэг жижигхээн хөөрхөн тэмдэглэлийн дэвтэр авсан. Баярлалаа. Дараа чадвал дахин худалдаа хийхийг бодно оо. Одоохондоо лимит хэтэрсэн. Ккк
 
Хөөрхөн жижигхэн номнууд учраас энд тэнд цүнхлээд явахад болох юм билээ. Том зузаан номнуудаа гэртээ амрахдаа уншиж байна аа. 

Дээрх Мадоннаг уншиж дуусахаараа хальт бичнэ ээ. Түр баяртай, бүгдэд нь амжилт хүсье.

Хариад ирсээн

Санахын жаргал эдлээд, хурдан харьж ирээчээ ээж минь гэсэн зулзагуудын минь нар нь гарсан.

Маргаашнаас нь шууд л хувийн ажил. Өглөө эрт том зулзагын урлагийн үзлэгийг очиж үзэх ажилтай. Ашгүй амжиж ирлээ гэсэн улс л байв.

Би ч гэртээ ирээд сайхан л байна. Идэж ууж яваад жин мин тодорхой хэмжээгээр нэмэгдсэн байна. Одоо хөвсгөрөөсөө салах гэж нэлээд юм болох шинжтэй. Идээд сурчихаар цаанаасаа нэхээд байдаг юм байна шд, энэ бие хаа чинь.

Ганцаараа хооллох үедээ бол ингэсгээд хөнгөхөн идчихэж болоод байна. Бултаараа идэх болохоор болохгүй л юм.
За энэ өнөөх илжгэн чих жимсний хатаасан нь. Би энэ хатаасанд нь илүү дуртай шд. Илүү чихэрлэг, амттай. Даанч жаахан үнэтэй. Арчилгаа их шаарддаг, хатааж барих гэж их цаг ордог болохоор тэр байх. 

Нэг ажил дууссан ч сэтгэл санаа маш тогтворгүй байгаад л байна. Өөрийнхөө чадварт сэтгэл их дундуур... Алдааг ч их гаргаж байна, ханз манзыг буруу биччихсэн байх юм, анзааргагүйгээсээ болоод. Цаг хугацааг хойшлуулж болдог бол засаад тавьчихмаар...

Monday, October 30, 2017

Амттан

Томилолтоор явахад ингэж амттан идчих гээд байдаг юм. Найз нөхөдтэйгөө уулзах үеэрээ, шинэхэн танилуудтайгаа жаахан доргих үеэрээ гээд л боломж ихтэй шүү. Хэ хэ.

Энгийн үед бол хөвсийчихнө гээд тоож харахгүй шүү дээ, эдгээрийг.
Үүнийг гэхдээ бага зулзага идсэн. 
-Ээж ээ, та хөвсийчихнө шүү  дээ, тэ?
-Одоо тэгэх л байх даа. 
-Тийм болохоор ийм нэгэн гаргалгаа байна. Би таны оронд наадахыг чинь идээд, би хөвсийнө, та хөвсийхгүй шүү дээ. 
-Тэгье даа, үр минь.
За энэ том хүний амттан. Яахав, дажгүй байсан.
Яа энэ нэлээд чанга эд байсан. Нэгийн ард бол гарсаан гарсан. Нэмж барьж давраагүй ээ, томоотой харьсан. Хэ хэ. 

Ажил яахав, сүртэй ажил хийж гавиагүй л байна. Яг хийх гэхээр л сандраад, нэг л сонин болоод байгаа, нуулгүй хэлэхэд. Мэддэг үг ч гарч ирэхгүй, хэл ам эвлэхгүй, тэгснээ энд бол гар минь яасан их эвлэж байна аа, хэ хэ. 

Шөнийн 1:30 болж байна, би ганц нэг цаас шагайгаад л сууж байна. Хийх зүйл их байдаг, ингээд сууж байх ч гэж...